لبخند تلخ/میلاد فرحمند

رفتی که ویرانمکنی باید قوی باشم

مثل قدمهایی که از در میروی باشم

رفتی کهمن در بیتهای این غزل دیگر

لبخند تلخی بر لبان مثنوی باشم

بالای شهری هستی و در جنت آبادی

تا کی بمانم منتظر در مولوی باشم؟

باید فقط ما بین عقل من و احساست

در لحظههای عاشقانه معنوی باشم

من یک پلنگ زخمی از ماهم بگو آخر...

تا کی برای چیدن تو منزوی باشم

#و_لنگرودی_خیس

میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...