وقت رفتن غزل از جنس خداحافظی و ... بی هوا گریه شدم قرنیه ها ریخت بهم میلاد فرحمند

حرف تازه نزدی حال و هوا ریخت بهم
نفسم باز گرفت کل فضا ریخت بهم

وقت رفتن غزل از جنس خداحافظی و ...
بی هوا گریه شدم قرنیه ها ریخت بهم

گفته بودم که نرو شهر پر از گرگ شده ...
با چنین نسل عجیب راز بقا ریخت بهم

رفتی و راهی ِ هر کوچه خیابان شده ای
من به دنبال توو قطب نما ریخت بهم

بعد تو خانه ی ما کلبه ی احزان شده بود
سقف پوشالی این خانه ی ما ریخت بهم

حافظ از یوسف من در دل فالم می گفت
نا گهان پیرهن و چشم و عصا ریخت بهم

برچسبها: وقت رفتن غزل از جنس خداحافظی و, بی هوا گریه شدم قرنیه ها ریخت بهم میلاد فرحمند

نوشته شده توسط میلاد فرحمند یعقوبی پور در ساعت 13:24 | لینک |