بدهکار/میلاد فرحمند

به تو، به من، به خدا... زندگی بدهکار است
به هر چه بد و به هر ناسزا... سزاوار است

به تیک تاک زمان اعتنا نخواهم کرد
که عاشق از سر شب تا به صبح بیدار است

میان شک و یقین حرص میخورم با غم
و مومنم به تو! غم روزه های شکدار است

خدای عشق و وفایم ولی و اما ... حیف
که سرنوشت اناالحق به چوبه ی دار است

هنوز هم به خودم ظلم می کنم با این
خیال تلخ که عمری به من وفادار است...

شب است و بی تو اسیر هجوم غصه شدم
بخند... وصله ی جور و شریک انکار است

تو را چگونه بشعرم که واژه ها در دست
و تف به دفتر شعرم به هر چه خودکار است

تو رفته ای و سفر بی خطر گلم اما ....
چقدر گفتن این حرف عزیز غم بار است

میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...