میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند

توی خاک و خانه ام از هر طرف سر می رسددرد اول تا نرفته درد دیگر می رسدجبر یعنی کشورت زنجیر غم باشد مدامتو مصر باشی که آری! غم به آخر میرسد!گرچه از هر پنجره بیرون میاندازی ولیداغهای بدتری بیوقفه از در میرسدهیچ حرفی نیست وقتی جنگ لب وا میکنداز تعفن طعم خونبارش مکرر میرسدکدخدا دشمن کجا بود از خودیها میخوریمروی کتفم جا کم آمد بس که خنجر میرسدهر که آمد قسمتی از سهم ما را برد، چونوعده اش این بود: «فردا روز بهتر می رسد»تف به چشمانم که اینها را تماشا کردهامشاعرم، زورم  فقط تا برگ دفتر میرسد ...

رفتی کسی هم در پی احوال من نیستیک ذره عشقت راهی اقبال من نیستهی پشت گوشی، بوق ممتد، انتظارتلعنت به وقتی گوشی ات اشغال من نیستدر کافه ها تصویر تو، در قهوه ای تلخاما خودت کو؟ پاسخت در فال من نیستهی قرص رنگی خوردم و شب زنده داریبعد از تو چیزی مرهم این حال من نیستxa0گفتم فراموشت کنم... گفتم، ولی نه،امکان ندارد خوب من، اشکال من نیستxa0روزی تو را می بینمت با دیگری شادروزی که اندوه تو دیگر مال من نیست...

این روزها باور نکن مثل قدیم استانگار سرما پشت هم اوضاع وخیم استهر شب چرا رفتیِ آهنگ ِ همایون ...در گریه های بالشم با من سهیم استبشنو صدای بی کسی در شهر پر شد ...اینجا خیابان ها پر از آه یتیم است !عمری که من پیغمبرت بودم در این راه ...گفتم که که راهم ...